Monastiek Onthaastingsproject
In samenwerking met
De Broeders Van Liefde
De Broeders Van Liefde
Ontwerp en realisatie door General Computer Systems nv - Niets uit deze website mag overgenomen worden zonder toestemming - (C) 2009 by G.C.S. nv
Normen en waarden
Normen en waarden sidderen en beven of rust en regelmaat.
Er gebeurt wat rondom ons de laatste tijd , nadat Mieke Van Hecke op 15 april op het programma stond van het monastiek project is er een orkaan aan negatieve berichtgeving gekomen op het ontslag van de Brugse bisschop.
M.a.w. toen wij het programma van onze onthaastings avonden in het voorjaar van 2010 aan het samenstellen waren zag het spiritueel Vlaanderen er nog helemaal anders uit.
Wij willen ons richten naar vele mensen die misschien wel kerkgekwetst zijn maar daarom nog steeds spirituele zoekers zijn. Nog veel meer moeten we ons richten naar al die mensen die getraumatiseerd zijn, niet alleen slachtoffers van misbruik maar allen die destructieve ervaringen moeten verwerken.
Na al de schandalen die nu uit komen (al dan niet uitvergroot) is dat uiteraard een stuk moeilijker geworden omdat er met deze schandalen tegelijkertijd bij velen zo een grote aversie heerst en zo zich volledig van elke vorm van spiritueel of transcendent zoeken distantiëren.
Dat is echter een heel spijtige zaak, akkoord dat vele mensen terecht zeer zwaar ontgoochelt zijn in de kerk en haar bedienaren en dat zij hierdoor onze traditie de rug toekeren.
Het is inderdaad niet te onderschatten welke ravage dit bij haar of hem die eerlijk zoekend is heeft aangericht.
En toch mogen we niet opgeven want wat hebben we in de plaats, in een spiritueel niemandsland terecht komen lijkt me nog erger, dat zou pas humus zijn voor fundamentalistische bewegingen en sektaire vormen van zingeving.
Deze beweging kunnen wij tegengaan door actief in onze traditie te staan, recht doorheen de bezoedeling te kijken en ons te scharen naar wat hoopgevend is en wat ons levend maakt.
En “ja” dat is er wel degelijk, ook daar waar iedereen die ook maar iets met onze rijke christelijke traditie te maken heeft verdacht wordt moeten we daar toch gaan putten.
De wijsheid die we uit deze bron halen mogen we gerust door een kleinmazige zeef gieten vooraleer we deze tot ons eigen gedachtegoed maken.
Het mooie voorbeeld is de ganse toestand rond Van Gheluwe die nu in de abdij van westvleteren verblijft.
Geen enkele monnik daar twijfelt eraan dat de bisschop schuldig is en dat er wellicht een zware sanctie moet volgen, toch krijgt hij onderdak omdat hij nergens veilig meer is.
Dat is voor hen op zich heel nobel want de abt weet wellicht zeer goed wat hij hiermee op zijn nek haalt, de abt weet zeer goed dat wanneer de bisschop ten prooi wordt gelaten aan de massa deze man werkelijk wordt afgemaakt en dat kan en mag in een van oudsher christelijk Europa niet meer gebeuren, de fysieke doodstraf bestaat hier niet meer maar er dreigt een psychologische voor in de plaats te komen.
Dat is een mooi voorbeeld om bezig te blijven en vanuit een spiegel te reflecteren naar alle vormen van ons “zijn”.
En we kunnen dit in het christenverhaal vinden, in de verklaring van de rechten van de mens kun je alle evangelische waarden terug vinden behalve één: nl. vergeving.
Dat hebben we verleerd, toch is er geen samenleving mogelijk zonder te vergeven, kijk maar naar onze eigen gezinssituatie,ons land en onze politiek, onze relaties , kinderen etc … hoe zou dit kunnen bestaan zonder dat we kunnen vergeven.
Hoe kunnen normen en waarden tot stand komen zonder te vergeven, maar ook onszelf te vergeven waar we zogenaamd falen.
De huidige maatschappij kan ongezien bikkelhard zijn, kijk maar eens over welke capaciteiten je moet beschikken om “mee” te kunnen zoals flexibel, leergierig , mild, stressbestendig .
Bestaat dat soort superman wel en wat met je zelfbeeld als je daar niet in slaagt (niemand kan dit trouwens).
Vandaar vergeving zo intens belangrijk is, vergeving naar hen die onmogelijke dingen van je vragen, aanvaarden dat je zelf geen superman bent, hen vergeven die je uit eigen frustratie willen kwetsen. Er zijn zoveel belangrijke items in de evangelische traditie te vinden die ons bij dit soort dagelijkse akkefietjes kunnen helpen.
En wat is heiliging anders dan”heel” worden, in alles overeind kunnen blijven, slachtoffers en daders opvangen en hun nog een beetje “leven” aanbieden waar dat mogelijk is.
Wanneer onze lange traditie ons hierin kan helpen om ons leven vorm en inhoud te geven zonder dat er machtvertoon in het spel is wat kan daar dan tegen zijn ?
Er gebeurt wat rondom ons de laatste tijd , nadat Mieke Van Hecke op 15 april op het programma stond van het monastiek project is er een orkaan aan negatieve berichtgeving gekomen op het ontslag van de Brugse bisschop.
M.a.w. toen wij het programma van onze onthaastings avonden in het voorjaar van 2010 aan het samenstellen waren zag het spiritueel Vlaanderen er nog helemaal anders uit.
Wij willen ons richten naar vele mensen die misschien wel kerkgekwetst zijn maar daarom nog steeds spirituele zoekers zijn. Nog veel meer moeten we ons richten naar al die mensen die getraumatiseerd zijn, niet alleen slachtoffers van misbruik maar allen die destructieve ervaringen moeten verwerken.
Na al de schandalen die nu uit komen (al dan niet uitvergroot) is dat uiteraard een stuk moeilijker geworden omdat er met deze schandalen tegelijkertijd bij velen zo een grote aversie heerst en zo zich volledig van elke vorm van spiritueel of transcendent zoeken distantiëren.
Dat is echter een heel spijtige zaak, akkoord dat vele mensen terecht zeer zwaar ontgoochelt zijn in de kerk en haar bedienaren en dat zij hierdoor onze traditie de rug toekeren.
Het is inderdaad niet te onderschatten welke ravage dit bij haar of hem die eerlijk zoekend is heeft aangericht.
En toch mogen we niet opgeven want wat hebben we in de plaats, in een spiritueel niemandsland terecht komen lijkt me nog erger, dat zou pas humus zijn voor fundamentalistische bewegingen en sektaire vormen van zingeving.
Deze beweging kunnen wij tegengaan door actief in onze traditie te staan, recht doorheen de bezoedeling te kijken en ons te scharen naar wat hoopgevend is en wat ons levend maakt.
En “ja” dat is er wel degelijk, ook daar waar iedereen die ook maar iets met onze rijke christelijke traditie te maken heeft verdacht wordt moeten we daar toch gaan putten.
De wijsheid die we uit deze bron halen mogen we gerust door een kleinmazige zeef gieten vooraleer we deze tot ons eigen gedachtegoed maken.
Het mooie voorbeeld is de ganse toestand rond Van Gheluwe die nu in de abdij van westvleteren verblijft.
Geen enkele monnik daar twijfelt eraan dat de bisschop schuldig is en dat er wellicht een zware sanctie moet volgen, toch krijgt hij onderdak omdat hij nergens veilig meer is.
Dat is voor hen op zich heel nobel want de abt weet wellicht zeer goed wat hij hiermee op zijn nek haalt, de abt weet zeer goed dat wanneer de bisschop ten prooi wordt gelaten aan de massa deze man werkelijk wordt afgemaakt en dat kan en mag in een van oudsher christelijk Europa niet meer gebeuren, de fysieke doodstraf bestaat hier niet meer maar er dreigt een psychologische voor in de plaats te komen.
Dat is een mooi voorbeeld om bezig te blijven en vanuit een spiegel te reflecteren naar alle vormen van ons “zijn”.
En we kunnen dit in het christenverhaal vinden, in de verklaring van de rechten van de mens kun je alle evangelische waarden terug vinden behalve één: nl. vergeving.
Dat hebben we verleerd, toch is er geen samenleving mogelijk zonder te vergeven, kijk maar naar onze eigen gezinssituatie,ons land en onze politiek, onze relaties , kinderen etc … hoe zou dit kunnen bestaan zonder dat we kunnen vergeven.
Hoe kunnen normen en waarden tot stand komen zonder te vergeven, maar ook onszelf te vergeven waar we zogenaamd falen.
De huidige maatschappij kan ongezien bikkelhard zijn, kijk maar eens over welke capaciteiten je moet beschikken om “mee” te kunnen zoals flexibel, leergierig , mild, stressbestendig .
Bestaat dat soort superman wel en wat met je zelfbeeld als je daar niet in slaagt (niemand kan dit trouwens).
Vandaar vergeving zo intens belangrijk is, vergeving naar hen die onmogelijke dingen van je vragen, aanvaarden dat je zelf geen superman bent, hen vergeven die je uit eigen frustratie willen kwetsen. Er zijn zoveel belangrijke items in de evangelische traditie te vinden die ons bij dit soort dagelijkse akkefietjes kunnen helpen.
En wat is heiliging anders dan”heel” worden, in alles overeind kunnen blijven, slachtoffers en daders opvangen en hun nog een beetje “leven” aanbieden waar dat mogelijk is.
Wanneer onze lange traditie ons hierin kan helpen om ons leven vorm en inhoud te geven zonder dat er machtvertoon in het spel is wat kan daar dan tegen zijn ?
